(მოძმეთ გონების სიმაღლე მწადდა)

მოძმეთ გონების სიმაღლე მწადდა,
იმათ გრძნობათა და ფიქრთ დიდობა.
ვერაფერს გავხდი, ვერვის რა ვარგე,
გულს დავუკარგე რისთვის მშვიდობა?
რისთვის მეწადა ასეთი ქცევა,
სიყმილი მკლავდა ძმათა რგებისა,
ეს იყო ჩემთვის ბედნიერება,
ეს იყო ჩემთვის ყოფნა შვებისა.
და დღეს ისა მკლავს, გულს ის მიქენჯნის,
ცუდივ ამბავი მესმის ძმებისა.
გუთნისდედისა ყოფნა იფიქრეთ,
ნახოს ზაფხულში ხნულები მისა,
გაფხავებულის ნამგლით მივიდეს,
დრო მოსულიყოს ყანების მკისა,
და ყანის ნაცვლად ხნული დაუხვდეს
გადალესილი ქვიშა-ლამითა..
მაშ არ აევსოს მშრომელსა გული
ბედისა მდურვით, ნაღველ-შხამითა?