(გელით - არ მოხველ, მთვარეო)

გელით - არ მოხველ, მთვარეო,
ცრემლი წინ გვიდგა გუბედა,
შავი მოერტყა ნისლები
ჩვენს უბედურს ბედს ზღუდედა.
ვსტირით, ტირილი არას გვშველს,
დავცურავთ ნაღვლის ზღვაშია;
შინა არ გვეშინავება,
არც გვასვენებენ კარშია,
ჩამწარდა ჩვენი სიცოცხლე
ყოველგან, მთა და ბარშია.
მკლავიც გაცუდდა, გონებაც,
ჩვენთვის ორივე მკვდარია.
ყვავ-ყორნის საბუდრად იქცა
ჩვენი სახლი და კარია.
მოვემწყვდით ორ წყალ შუაში,
აღარსად ჩვენთვის ნავია;
დაგვაწვა თავზედ ღრუბელი,
როგორც ნახშირი შავია;
არ ვიცით, ჟამ-კარ არეულთ,
სით დავაღწიოთ თავია.