Roksolanki. Hilarion (II.03)
Настройка шрифта
W chwilę wesołą pod wieczór zalotny
Przyleciał do mnie coś za bożek lotny,
W ręku trzymając światło jadowite,
Którym on serce moje frasowite,
Że miał podpalać,
Jął się wychwalać.
A gdy już do mnie z pochodnią przyskoczył,
Jam mu w niej ogień rękoma przytłoczył,
A on tym barziej zajątrzony krzyknie:
"Żaden przed moim płomieniem nie zniknie!
I ty daremną
Waśń wiedziesz ze mną!".
Skoro tę skargę Rożynie przełożył
A w jej wstydliwe oczy głownią włożył,
Znowu zapały gorące rozżarzył,
Aby mię nimi bez przestanku parzył.
Jakoż sam czuję,
Że nie folguje.
Nigdym ja tego, nieszczęsny, nie wiedział,
By u Rożyny ogień w oczu siedział.
Któż we mnie zapał haniebny ugasi?
Pójdę do mojej ukochanej Basi,
Bo jej źrzenice
Są dwie krynice.
Лира, поэтический портал · https://lira-poetry.ru/biblioteka/stihi/shimon-zimorovich/roksolanki-hilarion-ii-03/
Есть видео или песня на эти стихи? Добавьте ссылку
Войдите, чтобы добавить ссылку на видео или песню.
- Лайки: 0
- Просмотры: 1
- Комментарии: 0
- 0 Войдите, чтобы добавить в избранное
Комментарии
Комментариев пока нет. Будьте первым.