Зарубежная поэзия · На польском языке

Roksolanki. Hilarion (II.03)

Настройка шрифта
Размер
19
От 14 до 30 пикселей
Шрифт

W chwilę wesołą pod wieczór zalotny
Przyleciał do mnie coś za bożek lotny,
W ręku trzymając światło jadowite,
Którym on serce moje frasowite,
Że miał podpalać,
Jął się wychwalać.

A gdy już do mnie z pochodnią przyskoczył,
Jam mu w niej ogień rękoma przytłoczył,
A on tym barziej zajątrzony krzyknie:
"Żaden przed moim płomieniem nie zniknie!
I ty daremną
Waśń wiedziesz ze mną!".

Skoro tę skargę Rożynie przełożył
A w jej wstydliwe oczy głownią włożył,
Znowu zapały gorące rozżarzył,
Aby mię nimi bez przestanku parzył.
Jakoż sam czuję,
Że nie folguje.

Nigdym ja tego, nieszczęsny, nie wiedział,
By u Rożyny ogień w oczu siedział.
Któż we mnie zapał haniebny ugasi?
Pójdę do mojej ukochanej Basi,
Bo jej źrzenice
Są dwie krynice.

Есть видео или песня на эти стихи? Добавьте ссылку

Войдите, чтобы добавить ссылку на видео или песню.

Обсуждение

Комментарии

0

Комментариев пока нет. Будьте первым.