Зарубежная поэзия · На польском языке

Roksolanki. Bellonia (I.15)

Настройка шрифта
Размер
19
От 14 до 30 пикселей
Шрифт

Już siódme lato koralowe wargi
Różom rozwija, już siódmy raz skargi
Słowik powtarza, siedząc na leszczynie,
Jako o srogim śpiewam Kupidynie.

Który nie włócznią ani ogniem małym
Serce mi zranił, lecz piorunem całym
Ono przeraził, kiedy się otoczył
Płomieniem i sam wpojśrzód niego skoczył.

Zaczym mu i łuk, i zalotne strzały,
I żagle w chybkich barkach ugorzały,
Że choć czasem chce wylecieć do góry,
Nie może wzbić się spalonymi pióry.

Owszem, iż skrzydła niespokojnie trzyma,
Coraz tym większe zapały rozdyma.
Ciesz-że się teraz z tak znacznego czynu,
Okrutnej matki okrutniejszy synu!

Ja pałam, we mnie pożary się niecą
Wielkie, a choćże iskry spore miecą
W serce miłego przez oczy pieszczone,
Jednak nie mogą palić rozdwojone.

Niechże ja będę Miłości kościołem
Ognistym; tylko niżeli popiołem
Zostanę, niechaj najmilszy przybędzie:
Że ja podpałem, on ofiarą będzie.

Есть видео или песня на эти стихи? Добавьте ссылку

Войдите, чтобы добавить ссылку на видео или песню.

Обсуждение

Комментарии

0

Комментариев пока нет. Будьте первым.