Зарубежная поэзия · На польском языке

Do Felixa O***

Зарубежная поэзия О смерти
Настройка шрифта
Размер
19
От 14 до 30 пикселей
Шрифт

Nieznam ciebie, bracie daleki,
Po ojczyźnie matce mój bracie!
Ale łza mnie rosi powieki:
Ty bolejesz straty na wieki,
Ja o blizkiéj myślę wciąż stracie.
Trudno zaiste żyć jak po własnym pogrzebie;
Lecz życie nasze niedane tylko dla siebie.

Fale rzeki szumią, błyskają,
Ruch nadają modréj głębinie,
Jedne nikną, drugie powstają;
Tak przemija zgraja za zgrają, —
Ale rzeka płynie a płynie.
Ludzkości życie — to rzeka wieczna i wielka;
Człowieka życie — to drobna fali kropelka.

Po co płacze? Ona tu była
Tylko w przejściu z zorzy na zorzę:
Gwiazd mieszkanka czuła i miła,
Na ziemicy krótko gościła,
Prędko uszła w czystsze przestworze.
Lecz tylko ludzie zrobili czasów godziny;
W krainie duchów czas niezmierzony, jedyny.

Duch z padołu chętnie ulata,
Tam gdzie prze go święta potrzeba,
Ztąd gdzie siebie z ciałem niezbrata:
Śmierć nie kara — owszem, zapłata
Za szermierkę z ziemią dla nieba.
Duch wyzwolony jest panem czasu, przestrzeni:
Tylko ziemianie są bolem śmierci trapieni.

Przecież wstyd nam takich żałości:
Nieśmiertelność nasza dziedzina,
W niéj podstawa dusznéj miłości;
Wstyd złorzeczyć życia krótkości,
Gdy się po niém lepsze zaczyna:
Niech cieleśnicy krótko miłują i płaczą;
Duchowa miłość nieidzie w parze z rozpaczą.

Chociaż ciało lubéj twéj w grobie, —
Zanielona czysta jéj dusza
Zawsze jest obecną przy tobie:
Wspomnieniami koi w żałobie,
Losem dziecka z jutrem sojusza.
Piękne jéj ciało wydarła tobie mogiła;
Dusza przy duszy czyliż się będzie smuciła?

Gdy dwie dusze żyją dla siebie,
Bóg na wieki w akord je splata:
Po cóż duch twój w boleść się grzebie?
Po co smucić lubą na niebie?
Po co masz uciekać od świata?
Chcesz służyć Bogu? jedna ku temu jest droga:
Praca dla bliźnich, to szczera służba dla Boga.

Czas się stale krząta na żniwie,
Kładzie w snopy kwiecie i zboża:
Ale praca sieje gorliwie,
Nowe kwiecie rośnie na niwie,
Ziemia znowu młoda i hoża.
Bóg kazał ziemi być rajem z licem wesołém;
Ludzie ją sami zrobili płaczu padołem.

Przebóg! twoje rany dotkliwe;
Lecz dotkliwsze świata są blizny.
Gdy nie dla cię — ramie gorliwe
Niech użyźnia daną ci niwę
Dla twéj córy, braci, ojczyzny.
Praca — pociecha. Szczęśny, kto sili ramiona,
By ziemia była bliżéj ku Niebu wzniesiona.

Kiedy twarda rapa Rumszyska
Walczy z Niemnem — straszna to praca!
Prąd naciera, miota się, pryska,
Nieporuszy głazu z łożyska, —
Lecz niestaje, wstecz się niewraca!
Woda stojąca — niezdrowa, mętna w kałuży;
Woda bieżąca — przezrocza, zdrowiem nam służy.

Репетиция

Винценты Коротынский

Do Felixa O***

Перед первой строкой нажмите «Начать замер». После последней нажмите «Закончить».

Время чтения0:00
Есть видео или песня на эти стихи? Добавьте ссылку

Войдите, чтобы добавить ссылку на видео или песню.

Обсуждение

Комментарии

0

Комментариев пока нет. Будьте первым.