ვართანას

სუქდება ჩვენი ვართანა,
მუცელს ისქელებს თან-თანა,
„ბიჭოს“ ეძახის გლეხკაცსა, -
„ძმობა“ აქვს ნაჩალნიკთანა.

დაჭამა ვარიეები,
რაც კი სოფელში გოგავდენ,
ახლა მამლებსაც ხელს მიჰყოფს,
წითელ-წვერეებს, მროკავებს.

პალტოთ და ქოლგაით დადის,
ისწავლა დრასტი-დრუსტები,
ფეხებზე პოლსაპოჭკს იცომს,
გაიძრო ძველი ჩუსტები!

ბოლთა, ღიღინი დუქნის-წინ
ღაბაბ-ფუნთუშას უხდება,
რატომაც არ გაიხარებს,
რა საქმე იმას უხდება!..