მთების სიზმარი

ჯაჭვად გადაბმულთ, მხარ-ბეჭ მიყრდნობილთ
ერთი სიზმარი ეზმანათ მთათა;
ერთი ნაღველი და ერთი ფიქრი
ამ მოჩვენებამ აღუძრა მათა.
სალს მკერდებშია აბორგებული
გული სამდურავს უთვლიდა ცათა
და ერთი სიტყვა პირზე ეკერათ
ყველას საერთო: „რისათვის? რათა?“
ჩამოიწყვიტეს მთებმა საკინძი,
ჩამოიგლიჯეს ჩოხების კალთა.

რა დაესიზმრათ, ნეტავ, ისეთი,
რომ ასე გაწყრნენ, ასე აშფოთდენ?
„სიკვდილი გვიჯობს ამ დამცრობასო!“
შუბლ-მოღრუბლულნი ერთხმად ამბობდენ.
- სხვა არაფერი, ღმერთი ეჩვენათ
და გადაჭრილად მან მთებს უბრძანა:
„მთანო მაღალნო, ბარად იქეცით
და ჩაიყოლეთ კლდეებიც თანა!“
ასრულდა კიდეც ვითომ ბრძანება, -
მთათ დაებჯინათ კისერში დანა:
იქცნენ ბარადა, ყველა მათ სთელავს,
გუთანს ავლებენ, დათესეს ყანა.
მხოლოდ ბარი- კი იმათ მაგივრად
უფალმა მაღლა ამოიყვანა.
„რა დავაშავეთ, ღმერთო, ისეთი,
რისხვა თავს დაგვეც შენ ამისთანა?!“
ათასი მღილი უჭვრეტს მათ გულ-მკერდს,
გველები ჰზომენ ძელებისთანა.
ღორები სთხრიან, ანადგურებენ,
დაჰღრუტუნებენ უმსგავსოდ თანა.
სხვა სურათებიც, გულის ამმღვრევი,
სხვადასხვა ჯურის მათ მოეზმანა.
აღარსად მათთვის ტკბილი ოცნება,
ანკარა ნამით პირების ბანა,
აღარსად მათზე ცივნი წყარონი,
ელვა-მეხითა გულ-მკერდის ფხანა,
აღარსად დეკა, არსად პირიმზე,
აღარსად შურთხის ლამაზი სტვენა,
იაფად ნამი მარგალიტისა,
ხშირ-ხშირად ლურჯის ნისლების დენა.
ჯოჯოხეთშია ჩაცვივნილები,
არავის ესმის იმათი ენა.
აღარსად არჩვის სიფრთხის განგაში,
სიტურფით სავსე ჯიხვების მზერა.
ებრძვიან სულსა, იხოცებიან,
არ შეუძლიანთ ცოცხლად დარჩენა.

***

გარიჟრაჟია, გამოეღვიძათ,
შეუდგათ მთებსა ლხინი, ბოჟირი,
რომ ისევ-ისე მეფენი იყვნენ
და ყველას ესხა ტანზე პორფირი.
დილის მზის სხივმა მათ გაუღიმა,
წინდაწინ იმათ მიეალერსა.
ბარი-კი იმათ ფერხთ-ქვეშე იდვა
და მოისმოდა მის ოხვრა-კვნესა.

ეცინებოდა ეხლა-კი მთებსა,
რომ მოჩვენება სინამდვილედ სცნეს.
„მთათა მთობასა ვერვინ ჩამოგვყრის,
რად არ ვიფიქრეთ?“ - თანაც ესა სთქვეს.
იმიერიდან ბარად ქცევისა
სიზმარი თუნდა ასჯერაც ნახონ,
სულ ტყუილია, რომ ახდომისა
იჭვი ოდნავა გულს განიზრახონ.