Зарубежная поэзия · На польском языке

Roksolanki. Mugilinda (III.11)

Зарубежная поэзия О семье
Настройка шрифта
Размер
19
От 14 до 30 пикселей
Шрифт

Sercu smutnemu, które mię ciężko boli,
Z płaczem żałosnym zaśpiewam w tej niewoli,
W której ja frasobliwa
Będę trwać, pókim żywa,
Gdyżem na nię, nieszczęśliwa, ślubowała.

Fortuno moja, cóżem ci przewiniła,
Żeś mię kłopotu wiecznego nabawiła?
Niestetyż, ten mię dzierży,
Który mą duszę mierzi,
W którym ja, jako żywa, nie korzystała.

O, jako wiele zewsząd kwitnącej młodzi
Patrzając z żalem na mnie, z daleka chodzi!
Przecię mnie z tak ich wiela
Nie dano przyjaciela,
Dlatego też jestem u nich w pogardzeniu.

Wierzę, że tę Bóg przepuścił na mnie plagę
Za mą nieszczyrość i nieludzką zniewagę,
Żem mniejszych pogardzała,
Niektórych brakowała,
Ufność mając w dostatku i w dobrym mieniu.

A przeto teraz dostałam przyjaciela,
W którym uciechy nie mam ani wesela,
Z którym ja młode lata,
Ach, tyram, a u świata
Potym hańbę zjednam sobie, jako wierzę.

Szczęśliwe insze, które za oblubieńców
Podobnych sobie obierają młodzieńców,
Bo w takim bywa stanie
Lubieżne pomieszkanie,
Kiedy równy swą równią w małżeństwo bierze.

Есть видео или песня на эти стихи? Добавьте ссылку

Войдите, чтобы добавить ссылку на видео или песню.

Обсуждение

Комментарии

0

Комментариев пока нет. Будьте первым.