Roksolanki. Izabella (III.12)
Настройка шрифта
Powiedz, serce me,
Wszakeś nie nieme,
W którym kochasz nabarziej doczesnym stworzeniu?
Czy w pysznych strojach,
Czy-li w pokojach
Pańskich, czy-li w bankietach i w dobrym mieniu?
Bowiem żadnego
Serca takiego
Nie masz w świecie, które by żyło bez lubości:
Każde na pieczy
Ma pewne rzeczy,
Do których osobliwiej skłania swe miłości.
Inszym klejnoty
I kruszec złoty,
Także perły łakomym ogniem chęci grzeją,
Drudzy w bławatach
I szumnych szatach
Wszytkę swą pokładają ufność z nadzieją.
Ale mnie żądze
Nie na pieniądze
Ani też na bogate zapalają zbiory,
Kanaki owe
Dyjamentowe
Nie zwabią mię ni miękko zrobione bisiory.
Zgoła nikt iny,
Tylko jedyny
Przyjaciel w wielkim u mnie jest upodobaniu;
Nad skarby mnogie,
Kamienie drogie
Tysiąckroć więcej w jego korzystam kochaniu.
Temu ja cało
I mnie, i ciało
Chętnie do dobrowolnej podaję niewoli.
On też w tej mierze,
Jako ja wierzę,
I żyć, i umrzeć ze mną ochotnie pozwoli.
Лира, поэтический портал · https://lira-poetry.ru/biblioteka/stihi/shimon-zimorovich/roksolanki-izabella-iii-12/
Есть видео или песня на эти стихи? Добавьте ссылку
Войдите, чтобы добавить ссылку на видео или песню.
- Лайки: 0
- Просмотры: 1
- Комментарии: 0
- 0 Войдите, чтобы добавить в избранное
Комментарии
Комментариев пока нет. Будьте первым.