ხმა სირინოს

ხმა სირინოს, თმა-ღულამბარ-წინამოს,

დამქროლო ნიავო, არვედ ეარე!

მზე-აპოლოს, დისკო უძღვენ წინამოს,

შვიდთა მთენთა ერთი ხლებად ეარე!

ვინ სულთ ბაზრად შეაშენენ შენები,

მუნ სადაღნი შავად საგნად შენები!

მეტყვი: „მოი, გულო შავ-გლახ, შენ ები,

ძვირად სადმე საფარდულად ეარე!

თეთრთა ზღვათა შავნი ნავნი მანავნი,

ესრეთ ვჰგონე, მან განავნა მანავნი;

არ იკადრა ლიმენს ტევრი მან ავნი.

შავნი ჰინდნი მას დარაჯად ეარე!

ვსთქვი: რა ვნახე უცხო სახე დარანი,

მიესხივნეს გულთ სათენი დარანი.

ლალს მოეცვა ბარაინის დარანი,

სადაფს ვარქვი: „შენ ტიელად ეარე!”

ვარდსა ბაღი გაეწითლა არვებით;

თუ შევეხით, არ უეკლოდ, არ ვებით.

მისს მაჯნუნსა რამცა ჰქონდეს არ ვებით!

ჰხამს ეკალი ზედან გულზედ ეარე.