გიშრის ნავნი

გიშრის ნავნი შავთა ზღვათა არობენ,

ირისენი მთვარეზედ კამარობენ,

ორნი ტოლნი თანასწორ ბზინვარობენ,

მათ-თან ჭოგრნი აღარად სახმარობენ!

აწ ედემი ტურფად ნარგიზოვანებს,

ასფოდელო მრავალ-ყვავილოვანებს,

სუფთა ქცევით ფერად-ფურადოვანებს;

მრჩობლ ხუმარნი ლამაზ-მოცინარობენ!

მარჩბივნი მარიხნი სისხლის მღვრელობენ,

ყორნის ბოლოს გაშლით მომზიდველობენ,

აბაშ-ინდნი მას გუშაგად მცველობენ,

სათად წამწამს ხშირად შეისარობენ!

მელნის ტბათა აღელვებს შვენებითა,

მშვილდ-რაინდობს ქამანდის ჩვენებითა,

უკვდავებას მოგვცემს ხელოვნებითა;

თვით-მპყრობელნი ჩემზედ კეისარობენ!

ლამპარად გვამისა ეს იცხადების;

ამის მსგავსი მარავსა იბადების;

მასთან მყოფი ნიადაგ განახლდების.

ქვეყანასა აწუხებენ, ხარობენ!