ანტონი კათალიკოსზედ

სამოთხით წულობს, დავითის ზმარაღდულობს;

ხედვათ ზე მსტრულობს, მეორეთა აღმკრულობს;

სხეულით სულობს, სულით გონება-მზულობს;

მთით შთამოსრულობს, მეორედ მოსედ მკულობს;

მადლით ღმერთ ქმნულობს, ბუნებითა ბრძენ-სრულოჩს.

ლივანტო-ნიავ სულის სუნნელობს ზედა;

თხემსა მეთნესა შენსა ათ-ორთ ენისას,

განეყოვლადვის მკვიდროანთა მკვიდრივ;

მიმღები მისცემ ღრუბლით სლვითა რწმუნებულთ,

მზეებრ განმყოფი სულის ძლითთა უხვებით.