Transakcyja. Tren 1
Szczęść mi, Boże, w moję drogę,
bo w niej nieco trwożyć mogę,
W którąm się już zapuściła;
strzeż mię, bym nie pobłądziła!
Biegłabym w dalekie strony,
a jeśliże tam obrony
Znajdę sercu stroskanemu,
ciężkim żalem ściśnionemu!
Tamuje mię Dunaj bystry,
wspominając, że miecz ostry
Niedawno tam zranił serce.
A pocóż tam bieżeć zechce?
Już mi, szumiejące wody,
nie dodacie swej ochłody!
Niech się wami kontentują
nimfy, co w was rezydują!
Więc pójdę w ogrody wonne;
leć i tu nadzieje płonne,
Aby mi z kwiecia odory,
lubo ich same pozory,
Jakie kontentece dały,
bo w tym gusty me ustały;
I słowik głosem krzykliwym
nie zwabi, choć łagodliwym.
To już na zielonej łące,
miedzy zioła woniejące,
Te dodadzą uśmierzenia
w ciężkościach i spoczynienia.
Leć i tam lube zefiry
w przykre mi się obróciły
Wichry, że miasto ochłody
nie mam i tam mej swobody.
Wabi podczas myśl ciekawa,
perswadując, że zabawa
U dworu, konwersacyja,
melancholiją wybija.
Ale cóż i tam smakuje,
co za powaba cukruje?
Mam przestrogę — zlecę temu,
co się udać chce, każdemu.
Więc idę w głębokie lasy,
a tam me już wszytkie czasy
Trawić będę, pokutując,
czas stracony opłakując.
Któreż dodasz, drzewo, cienia,
bym miała co ochłodzenia?
Tam uważę moje sprawy,
całego wieku zabawy.
Leć i tu myśl ma błędliwa
trwoży mię, żem frasobliwa,
Bym pod tem drzewem nie siadła,
dla którego nam odpadła
Rozkosz pierwsza pozwolona,
przez człowieka utracona.
Mijam tedy wszytkie drzewa:
herbownego trzymać trzeba.
Tu już zasiadam bezpiecznie;
a siedzieć pod nim statecznie,
Lubo owoc przykry rodzi;
ale mi go ten osłodzi,
Co go najpierwej skosztował
i mnie go tam nagotował.
Wszakem go już kosztowała,
nie będę się nań wzdrygała.