Roksolanki. Poscylla (I.11)
"Pszczółko niemiłosierna, czemuś uraniła
Mój paluszek, dlaczegoś żądło weń wpuściła?"
"Dlategom cię ujadła,
Żeś z ula miód wykradła,
Któregom miała pożywać w późnej jesieni".
"Patrzaj, jako od razu skóra się rozpadła,
Aod bólu srogiego twarz moja pobladła".
"Pewnie zdrową byś była,
Gdybyś nie poruszyła
Cudzego i nie siągała do skrytej dzieni".
"Któż to wiedział, żeś natenczas w dzieni siedziała,
Kiedym ja, nieszczęśliwa, miód z niej wybierała?"
"Tak świat rozkoszy słodzi:
Tuż przy nich gorzkość płodzi,
Między trochę miodu żółci przydając wiele".
"Nie dbam, żeś mię boleści, pszczółko, nabawiła,
Ponieważ dlategoś miód z żądłem utraciła".
"Wszytkoś mi odebrała,
Com najlepszego miała:
Masz miód, masz żądło - jesteś pszczółka w ludzkim ciele".