Baśń mojej piastunki
Настройка шрифта
Ani to blisko, ani tak daleko,
Był sobie, ptaszko, nad Dunajem rzeką,
Był sobie człowiek, miluchny człowieczek,
Jak wół pracował, unikał od sprzeczek:
Więc, jak to bywa, od drugiej swej żony
By nic dobrego był za nos wodzony.
A miał dziecinę po pierwszej małżonce,
Dziewczę --- obrazek, a skromne, milczące,
A pracowite, ani dnia, ni nocy;
Lecz, moja rybko, ciężki chleb sierocy!...
Skąd niosą wiatry rozjęki po rosie?
Z piersi sierocej --- o! znaczno po głosie!
Macocha złośna sieroty nie kocha,
Zajrzała doli sierocie macocha.
Jest u sieroty prześliczna króweczka,
Która jej daje pieszczoty i mleczka ---
Spadek po matce i posag jedyny!
Dziewa jej nosi poślady, łupiny,
Z studzienki wodę i ziele z ogródka:
Toć jakby śliżyk gładziuchna filutka!
Jest u macochy krów i ładnych trzoda,
Ale do Łyski i równać je szkoda;
Jest u macochy i córa rodzona,
W mleku kąpana, chuchana, pieszczona,
Matka ją w suknie bławatne spowiła ---
Lecz do sierotki ani się umyła!
Bo pięknej kosy, ócz, duszy na twarzy,
I od kijowskich nie kupić kramarzy!
Nie w smak to idzie zawistnej macosze:
Nęka sierotę jak wołu przy sosze.
Biedaczka w pracy sił tera ostatki,
Niedługo może --- i pójdzie do matki...
--- ,,Porzuć, ladaco, przynosić te kwiecie:
Komu trza --- znajdzie, przyniesie, uplecie.
Tobie --- pędź krowy na łąkę zieloną,
Masz funt kądzieli, prząślnicę, wrzeciono,
Patrzaj na wieczór byś sprzędła, utkała,
I niech mi chusta jak śnieg będzie biała!"
Na bujnej łące czajeczka kihicze,
Na bujnej łące płyną łzy dziewicze:
,,Co ja tu pocznę? Co zrobię nieboga?!"
Słyszy to, widzi krówka krętoroga:
,,Nie płacz, dziewojo! --- zwąchawszy ją rzecze ---
Ja twoję smutną dolę zabezpieczę:
Na kręte różki moje włóż kądzielę,
Sprzędę ją, wytkę, na rosie wybielę.
Zamknij oczęta, dziecino kochana,
Zaśnij --- a pomnij być niemą jak ściana!"
Surowe wiatry od zachodu wioną,
Wraca sierotka z robotą skończoną:
,,Masz sobie, mamo, masz biały ręczniczek,
Tylko w mym sadku nie zrywaj różyczek,
I mojej Łyski nie bij nadaremno,
I nie po ludzku nie obchodź się ze mną!"
Macocha złośna sieroty nie kocha,
Zajrzała doli sierocie macocha.
Idzie dziewoja z podwójną robotą; ---
Nie dawaj Łysce robotki, sieroto!
Twoja macocha, jak jastrząb ciekawie,
Spogląda na cię ukrywszy się w trawie!...
Widziała cuda --- i sama nieswoja!
Jeszcze na drodze, już słyszy dziewoja:
,,Wraz, czarownico, twe sztuki się spłacą!
Jutro zabijem twą krowę ladaco,
Ujrzysz, czyś lepsza od mojej ty doni!"
Dziewica w dłonie żałościwie dzwoni.
Daremne żale! Nie minie już klęska:
Macosze bardzo zachciało się mięska!
Spłakane dziewczę pobiegło w zagrodę,
Tuli swą Łyskę i głaszcze pod brodę:
Zabiją ciebie... krętorożko miła!
,,A ciebież moja mateczka doiła!
A tyż mi nosić pomagasz brzemiona!
A tyż mi jesteś lepiej niż rodzona!
--- ,,Nie płacz sierotko! gdy będę zabita,
Proś, niech ci moje oddadzą jelita:
Przepatrz je pilno --- tam ziarnko w nich będzie,
Zasadź to ziarnko w twym sadku na grzędzie;
Przepatrz raz drugi --- znajdź pierścień maleńki,
Wrzuć ten pierścionek do swojej studzienki".
Rzeczułka z wiatrem porannym cóś gada,
Dziewica smutna, choć praca z rąk pada,
Myje jelita --- znalazła ziarenko,
I do ogródka pobiegła śpiesznieńko...
Myje raz drugi --- i pierścień ma w ręce,
I pośpieszniuchno pobiegła k'studzieńce.
Nazajutrz w sadku jasno jak od słonka;
Któżby tam świecił? Złocista jabłonka,
Złote jabłuszka jak gwiazdki błyszczące,
Złote listeczki na owej jabłonce,
I rajskich ptasząt gromadka pieśń dzwoni...
Jabłoń, nie jabłoń --- a cudo jabłoni!
Zasię studzienka nie z wodą głęboką,
Zielonym winem pełniutka jak oko,
W około zrębu mak, róże i lenek...
Studnia, nie studnia --- a cudo studzienek!
Od ust na usta pogłoski się szerzą,
Słuchają ludzie i uszom nie wierzą;
A wieść, jak powódź, rozlewa się szybko,
Dalej i dalej... No, słuchajże, rybko!
Dalej a dalej rozgłośna wieść hula,
Aż doleciała do samego króla.
--- ,,Służki me wierne! siodłajcie rumaki:
I my pojedźmy obaczyć cud taki".
Jak powiedziano, tak zaraz i było,
I król zajechał na wioskę pochyłą.
Macocha złośna sieroty nie kocha,
Zajrzała doli sierocie macocha
I w kleci biedną dziewicę zamyka.
Za słup grabowy król wiąże konika.
--- ,,Jasny nasz królu! to córy mej wiano:
Kto ją, ten weźmie jabłonkę złocianą;
Kto ją, ten weźmie nie lada przydane,
Studzienkę wina, a słodkie, a pjane!
Chodź, moja doniu, chodź bliżej tu, duszko!
Daj panu wina i złote jabłuszko".
Ledwie ku studni pomknęły się ręce,
Aż do dna wino opadło w studzience:
Jabłonka, jakby ukropem spryśnięta,
Stuliła listki, umilkły ptaszęta ---
Nie dostać jabłka, nie dostać tyczyną!
Macosze w złości krwią oczy zapłyną,
Skoczyła sama... ej, darmiutka praca!
Odeszła --- wszystko k'dawnemu powraca.
Próbuje jeden i drugi i trzeci;
Aż dostrzeżono sieroteczkę w kleci.
--- ,,Zerwij mi jabłko, zerwij mi je, duszko!"
Na rączkę dziewy upadło jabłuszko,
Ptaszęta znowu poczęły swe psoty
I chwalą pieśnią duszyczkę sieroty.
Dziewa skraśniała, i białą rączyną
Czerpie Królowi złotym kubkiem wino.
I Wszyscy z podziwu klasnęli gwałtowno,
A król się cieszy zdobyczą cudowną.
--- ,,Tobie, dziewojo, szczęśliwość sądzono:
,,Proś o co zechcesz, choć zostać mą żoną!"
--- ,,Zostaw mnie, królu, ubogą i bosą,
Pozwól, niech pójdę, gdzie oczy poniosą!
Nie dla mnie twoja rączyna wielmożna:
Ja raz kochałam --- czyż drugi raz można?"
Macocha złośna sieroty nie kocha,
Zajrzała doli sierocie macocha; ---
Król się o wszystkim dowiedział ze strony,
Kazał ją rozdarć żelaznymi brony;
Sierocie swatem był --- i na weselu
Pląsał z dziewczęty, gdy zażył pochmielu.
I ja tam byłam i piłam to wino;
A byłam łebską i hożą dziewczyną,
Więc i ja z królem wywijałam chybko,
Aż dusza skacze!... A co, moja rybko?
Лира, поэтический портал · https://lira-poetry.ru/biblioteka/stihi/vintsenty-korotynskiy/basn-mojej-piastunki/
Есть видео или песня на эти стихи? Добавьте ссылку
Войдите, чтобы добавить ссылку на видео или песню.
- Лайки: 0
- Просмотры: 1
- Комментарии: 0
- 0 Войдите, чтобы добавить в избранное
Комментарии
Комментариев пока нет. Будьте первым.