უფროც დაბნელდი, ღამეო

უფროც დაბნელდი, ღამეო,

ეგებ დავკარგო ბილიკი, –

კლდიდამ გადვვარდე წყალშია,

მორევს რომ გააქვს ლიკლიკი.

ეგებ დამძიროს მორევმა,

ქვიშაში დამეძინოსა,

წყალნი იმ არაგვისანი

უბეში ჩამედინოსა;

მესმოდეს დაულეველი

ზვირთების ჩქეფა, ზრიალი,

გასწვრივ-გასწვრივი შხაპუნი,

პირ-ქაფიანი ტრიალი;

ძმის საფლავზედა დებური

გულს მუშტის ცემა, ღრიალი,

წყლის მხევის ორაგულისა

ორკაპის ბოლოს შრიალი, –

ფშათი, იმ წმინდა წყლიანთი,

წვეთთა წკაპ-წკაპი, წკრიალი…

ნუ ეძებ გზასა, ლურჯაო,

ნურცა ჰღონდები ძმისადა;

მე თავი ჩამიბარებავ

ჩემის არაგვის წყლისადა.

თუ შენ ცოცხალი გადაჰრჩე,

წადი, დედაჩემს უთხარა,

რომ მოვკვდი უპატრონოდა

და არაგვი მაქვს სუდარა.

უთხროდი: „შენთვის, დედაო,

მაინც ხომ ვიყავ ურგები“.

არ დამიღონდეს, ვენაცვლე,

ცრემლი არ ღვაროს მწარია;

ერთი სანთელი დამინთოს, –

ისიც არამი არია

ჩემფერა შავ-ბნელ შვილზედა,

განაღამც გლოვა-ზარია?!