ქალებს

თქვენ რომ არ გვყვანდეთ, ქალებო,

რა იქნებოდა ქვეყანა?

ვისაც რაც უნდა, ისა სთქვას,

მე-კი გადარებთ მზესთანა.

ბნელს გულში სხივი ჩადგება,

როს თქვენა გხედავსთ თვალია,

ავსდგები თქვენსა საცქერლად,

კიდეც რომ ვიყო მკვდარია;

დატრამლდეს გულისთქმასთანა

ყველა ბუნების ძალია!..

კარგნი, ქართულად ჩაცმულნი,

გამაჰგოგდებით წყნარადა,

ან-თუ დასხდებით მწყაზარნი,

ვით ტრედის გუნდი ფარადა…

თუმც ხშირად თქვენი შვენება

კაცებს გვექცევა ძმარადა, –

მაინც მაყვარებს თქვენს თავსა

ეს გული ძალის-ძალადა!