წიწილა

ქორმა წიწილა წაიღო,

იძახდა „წიავ-წიავსა!“

წიწილის თეთრი ბუმბული

ველად გაჰქონდა ნიავსა…

ღვარი წავიდა სისხლისა,

წალეკა მთა და ბარია:

არაგვს გზა დაათმობინა

და გადათელა მტკვარია.

ისმოდა ბებრის ეზოში

კრუხის ქვითინი მწარია…

მოჰსვლოდენ მოკეთეები:

კრუხნი, მამლები, ვარია, –

ნათესაობა კრუხისა,

მთელი იმისი გვარია.

ცრემლი იქცევა ქათმების,

დიდი გლოვა და ზარია…