Roksolanki. Tertulia (III.16)
Настройка шрифта
Kamień by był nie człowiek, twardszy niż opoka,
Który by z twego oka,
Uderzywszy w nię bystrym znienagła wejźrzeniem
Jakoby w stal krzemieniem,
Nie mógł ognia wykrzesać i natychmiast ciebie
Tą podniatą rozpalić, pospołu i siebie.
Jam nie kamień ani też nieużyta skała,
Ani dusza bez ciała,
Ponieważ przyłożywszy ku twojemu oku
Trochę miłego wzroku,
Jako świeca całując świecę, ogień kradnie,
Tak i ja zagorzałam od ciebie szkaradnie.
A ty czemu zapałów, którymi mię psujesz,
Aby namniej nie czujesz?
Darmo w sobie płomienie zobopólne dusisz:
I ty palić się musisz,
Abowiem rozżarzony ogień mój przez miary
W serce twoje oziębłe zapuści pożary.
Które wzdychania moje tak barzo rozdmuchną,
Że oba ognie jednym płomieniem wybuchną.
Лира, поэтический портал · https://lira-poetry.ru/biblioteka/stihi/shimon-zimorovich/roksolanki-tertulia-iii-16/
Есть видео или песня на эти стихи? Добавьте ссылку
Войдите, чтобы добавить ссылку на видео или песню.
- Лайки: 0
- Просмотры: 1
- Комментарии: 0
- 0 Войдите, чтобы добавить в избранное
Комментарии
Комментариев пока нет. Будьте первым.