Зарубежная поэзия · На армянском языке

Плач на смерть великого князя Джеваншира

Зарубежная поэзия ПоэмыО смерти
Настройка шрифта
Размер
19
От 14 до 30 пикселей
Шрифт

Աստուածային բանին արուեստաւո՛ր հոգի,
Յօրինեա՛ իմաստիւ զտխրական երգմունըս,
Զի սգալի ձայնիւ անդադար ողբասցուք
Ի վերայ դըժընդակ կորըստեանըս մերում։

Բեկո՜ւմըն մեծ, որ եղև Արևելից աշխարհիս,
Եւ աղաղակ կործանման հընչեաց ընդ երկիր.
Ազգք և ազինք լուիցեն ըզբարբառըս իմ,
Եւ երկրածինքս ամենայն ողբասցեն ընդ իս։

Գըլորեցաւ վէմըն կենդանի և հըզօր,
Եւ պարի՛սպն ամրութեան խորտակեցաւ,
Աշտարակըն բանաւոր տապալեցաւ,
Եւ ցանկըն շինութեան խրամատեալ քակեցաւ։

Դարձաւ ի դառնութիւն խաղաղութիւն մեր,
Եւ դըրունք հինից տեղացին ի մեզ.
Զի մեծասքանչ տէրութիւնըն կործանեցաւ,
Եւ հրաշալի պետութեանըն շիջաւ ճառագայթ։

Եկին, հասին ի վերայ մեր անէծք,
Զորս կանխագոյն սպառնայր մարգարէն Եսայի,
Զի զաւուրըս տօնի տէրունեան նըշանին
Դարձուցին մեզ ի սուգ ւ՚ ի լալիւն դառնութեան։

Զանգիւտ կորստեան փորեցին խորխորատ,
Զի զհովիւըն բարի ընկլուզեսցեն ի նմա,
Հոգի մոլորութեան շընչեաց ի նոսա,
Եւ ի նանիր թաքուցին զորոգայթըն մահու։

է՜ր նըստեալ որպէս առիւծ ի մորւոջ,
Եւ լըռեալ՝ ի նմանէն սարսէին թըշնամիք,
Տեարք տոհմից և իշխանք ամենայն
Երկիւղիւ և սիրով հնազանդէին նըմա։

Ընդ ամենայն երկիր ել համբաւ նորա,
Ի՚ ի ծագս աշխարհի ծաւալեցաւ անուն նորա.
Զի զհնարիմաց զօրութիւն նորա և հանճարեղ իմաստն
Հանդիսաւոր հընչմամբ գովեցին տիեզերք։

Թագաւորըն Յունաց և իշխանքն Հարաւոյ
Տենչանօք խընդրէին տեսանել ըզտէրըն
Եւ յոգնամեծար ողջունիւ ընդունէին
Եւ փառօք պըսակեալ պատուէին մեծապէս։

Ժամանեցին առ ժամայն չարիք մեր
Եւ անզեղջ մոլորութիւնն յանդիմանեաց,
Բարկացուցաք զարարիչըն գործովք մերովք,
Եւ մատնեաց ի կորուստ զնախագահ տէրութեանըն։

Ի բաց մեկնեցան պահապանքըն,
Ի՚ օգնութիւնք վերնայինք հրաժարեցան ի նմանէ,
Զի տէր հեռացաւ յաւուր չարի
Եւ եթող ըզնա կոխան ժանտից։

Լարեաց զաղեղն իւր բանսարկու թըշնամին
Եւ սըրեաց որպէս զսուր ըզնենգիչըս սիրոյն,
Չարաչար խոցոտմամբ հասոյց ի վերայ,
Որպէս յազգին Մովաբու ի գիշերի սատակումըն։
Խարդաւանող խորհըրդօք տարեալ մեկուսի
Եւ անողորմ խոցոտմամբ վիրաւորեաց զվեհազնըն։

Խըրո՛խտ էիր դու ի վերայ ազգաց տիեզերաց
Եւ խորագոյն խոցէիր, որք զքեզ արթնացուցանէին,
Իսկ արդ դարձաւ արփին յայլ ճանապարհ,
Եւ խիզախեցին ի վերայ քո որդիք ծառայիցըդ։

Ծընո՜ւնդ չար, որ մեղաւ նըմա,
Որդի՜ անօրէնութեան, որ չարչարեաց ըզնա,
Անիծիւք պարուրեալ գընասցէ ընդ երկիր
Ել Կայենի երերմամբըն վարանեալ շըրջեսցի։

Կապեսցի՛ն շաւիղք փախըստեան նորա,
Եւ թըռչունք երկնից ճախրեսցեն ի վերայ նորա,
Ագռաւք ձորոց սլասցին ի նըմա,
Եւ գազանք վայրի սպասեսցեն նըմա։

Հո՛ւրն Հերովդէի առաքեսցի նըմա,
Եւ ծընցին ի նըմա որդունք և մըկունք,
Աղեկէզ տոչորմունք բորբոքեալ ի նըմա՝
Կերիցեն առ ժամայն զտիրասպան մարմին նորա։

Ձե՜ռըն, որ ձըգեցաւ ի սպանանել ըզտէրըն,
Եւ ո՜տք, որ կոխեցին զհրաշալի պատկերըն,
Ուրկածին ախտիւն եռացմամբ գօսացեալ
Յարեսցին ի նա ցեցք չարակեղ խոցոտմամբ։

Ղօղեալ հանգիցէ ընդ հովանեաւ դըժնկի,
Եւ կորիւնք իժից մեղիցեն նըմա,
Թոյնք քարբից հեղցին ըզնովաւ
Եւ սաստկագոյն ուռուցմամբ հերձցեն ըզնա։

Ճըրա՛գ ճըշմարիտ խաղաղութեան էր նա մեր,
Եւ նաւապետ ցածուցիչ խռովութեան ալեաց
Անձըն քաջին Ջեւանշիրի,
Որ զամենայն գերչաց փարատէր ըզյուզմունըս։

Մարգարտաշարք էին
Յեռեալ բանք բերանոյ նորա,
Եւ մաքրափայլ՝ կեանք վարուց նորին։

Յառնէր ի քընոյ իբրև կորիւն առիւծուց,
Ուծեալ զայգուն յափըշտակէր
Եւ զբըլթակըս ոչխարաց բաշխէր։

Նիրհէր ի մարմին, այլ հոգւոյն արթնութեամբ
Վարէր զկառս Արէսի ի մէջ աստեղացըն,
Քաջութեամբ բերելով զուշիմութեան ծաղիկըն։

Շընորհք աստուածպաշտութեան յորդահոս շարժմամբ
Ի կայլակաց կողիցըն Յիսուսի,
Ծոց ծովասարաս՝ զհոգւոյն առակ եղեալ
Յանուշիցն արտահոսէր յախորժացըն
Հոտոտելեաց ըզհոտ անմահութեան։

Ո՛ղբք են ինձ արդէն
Ոչ զյաւերժահարսիցըն և տարմի ջայլեմանց,
Այլ զորդւոցըն համբարուց,
Կո՛ծ կըսկըծագին առ զատեալ մընացելոցըդ,
Քաղա՛ք մենացեալ։

Չըթուեսցին յամըս ժամանակաց
Աւուրք դառնաբեր,
Յորում առթեցաւ մահ քո ցաւաբեր,
Եւ չարեօք չորասցի՝ որ զքեզ չարչարեացըն։

Պայծառ քո արփին էր մեզ լոյս անմուտ,
Ո՜հ, թէ զինչ գիշեր, խաւար թըխպահոծ
Եւ մարմին անլոյս զդէմ քո մեզ կալաւ
Անփարատ ըստուեր զքոյայնօքս արկեալ։

Ջեռնում յիրաւի, տագնապեալ այրիմ՝
Մինչ զաթոռ քո բարձրագահ ունայն քեւ հայիմ։

Ռա՜հ մխիթարութեան գընացք քո փակեաց.
Ուստի վըշտագին վիրօք աչք իմ
Ծորեն յար զաղբիւրս արտասուաց։

Սիրով քո այրին սիրելիք քոյին,
Եւ զսէր քո անմոռաց ի մըտի ունին,
Ո՜հ, թէ խունկ անուշութեան բուրեալ
Լինեաք քո գերեզմանին։

Վերացաւ մեր թագ, վերացաւ աթոռ,
Եւ փառք վայելչութեան ընդ քեզ թաղեցաւ։

Տիբերական ծոցք՝ Լիբանոս լերամբք
Յագուրդ առնուին քև ի տես։
Միակի ակամբ կալեալ զօձիսըն հողմոյն Հիւսիսոյ
Ըզքեզ միշտ խընդրեն,
Առ ոչ երևելըդ՝ տապարաւ հոնաց
Ըզկոտորումըն նըռնենեաց առնեն։

Րամք թագաւորաց քև սուգ ըզգեցան,
Առագաստք հարսանց խիստ փոշոտեցան։

Ցաւին և ցաւին
Եւ դառն արտասուեն։

Իւծեալ տառապին,
Զերդ ձագամեռ հաւ յանապատ նըստին։

Փութան մերկանալ
Զայս փառք անարգեալ,

Քև ըզսնոտութիւն նորին նոր ուսեալ,
Թէ չունի երբէք ումեք աստ մընալ.
Քաղցր էր զայս ասել ևս և միշտ հեծել,
Բայց քաղցրագոյն ևս ընդ քեզ մեռանել։

Репетиция

Давтак Кертог

Плач на смерть великого князя Джеваншира

Перед первой строкой нажмите «Начать замер». После последней нажмите «Закончить».

Время чтения0:00
Есть видео или песня на эти стихи? Добавьте ссылку

Войдите, чтобы добавить ссылку на видео или песню.

Обсуждение

Комментарии

0

Комментариев пока нет. Будьте первым.