Gęśl XVII
Crescito frugiferis ISTVLA diues aquis.
Promem po zbożopławney sztyruiąc Wiśle/
A k dąbrowie powożne kieruiąc dyśle/
Gdy Titan śrzod nieba stał właśnie w tey dobie
Ptaszym grzmotem ruszony/ rzekłem sam w sobie.
O pławiacżko Sarmacka/ Polskich rzek głowo/
(K rzecżyli k niemym rzecżam przemowić słowo)
Dawnoćby Persa na twarz padł Wielobogi/
Y Saracen vzłoćił brzegow twych rogi.
Ty żyta roznoźiarne w morski brzeg tocżysz/
A z wszystkokupnym kruszcem na zad k swym krocżysz
Ty szkutę/ lichtan/ batę/ y nawy rozne/
Traffcy/ komięgi/ dźwigasz nigdy nie prozne.
Twoi cżyn że wiec przymorscy dłużą Pruszanie/
W pławne szpichrze wglądaiąc: drogo łaszt Panie/
Nadoł y wzgorę wszelkie potrzeby woźisz/
Wszystkoś wszystkim/ choć podcżas samśiadom groźisz
Godna byś acżnic w czaśie tym odnowionym/
Wieńcem zewsząd okryćia wieńcem źielonym/
O pławiacżko Sarmacka rzek Polskich głowo/
Płyń swym Lachom bogato y na wiek zdrowo.