Transakcyja. Tren 4
Już tu pryskasz swemi jady,
nie tając już swojej zdrady,
Drażniąc rodzicielskie serce,
które, jak ostre żelezce,
Ku mnie z słowy wypadały,
aż o serce uderzały,
To raz idąc surowością,
zaś ojcowską łagodnością.
A czegoż już więcej trzeba,
kiedy tak chcecie mieć, nieba!
Cóż błogosławieństwo boskie
nie wymoże i ojcowskie?
Pewnie nie wymogły owe
upominki Ezopowe,
Gdy się ociec jego starał,
żenie swojej je oddawał.