Transakcyja. Tren 3
Czyż już na mnie sceny swoje
skończysz, liche szczęście moje,
Traktując jak niewolnika?
alić widzę, że w też łyka
Bierzesz młodość mego brata,
nie dając mu zażyć świata.
Krzywdę czynisz dość całemu
przez to domu upadłemu.
Już, obroty nieżyczliwe,
przemieńcie się też w szczęśliwe!
Niech fortunnie rzucę losy,
sporządźcie same niebiosy!
Następują już te lata,
co w nich zażywają świata.
Będąc w teraźniejszej dobie,
toż ja obiecuję sobie.
Tu Fortuno, stań łaskawa! —
A twojać to jest zabawa,
Rozkwiliwszy, i utulić;
choć ci muszę w tym przymówić:
Nie pragnę jarzma miłości,
bo jeszcze czas mej młodości
Nie przeszedł mi, leć swobody;
daj mi w tym swoje nagrody!
Ale, jakoś w tym zdradliwą,
pokazujesz się życzliwą,
Perswadując, że znać wiedział
ten, co o tym opowiedział,
Że lepiej związkiem miłości
być skrępowany w młodości.
Wystawujesz wiele inych,
tej racyjej nie przeciwnych.
Ja idę za twoją radą,
nie wiedząc, że ze mną zdradą,
Jak Laban z Jakóbem, czyni.
Takie ze mną twoje czyny.
Więcej ja, niż siedm lat, tobie
służąc, niełaskawą k sobie
Uznawałam; i w tę chwilę,
jako widzę, się omylę.
Lija, miasto Rachel, dana
Jakóbowi od Labana.
Nie dla niej on służył tobie,
bo on piękną obrał sobie.
Zwyczajna to pragnąć złota,
a uciekać precz od błota:
Każdemu to piękne miło,
bo to naturalne dziło.
Tak ty ze mną postępując,
a w oczach mi wystawując
Piękne sceny, przemieniając,
Ezopa mi wzamian dając.
Dość znajomy swą grzecznością,
miły w oczach przyjemnością:
Czy się z tygrysami rodził,
abo z niedźwiedziami chodził?
Z tej cię nagrody kwituję,
służyć darmo obiecuję,
Nie chcąc brać takiej zapłaty,
nie życzęć tak wielkiej straty.
Niechaj się tem kontentuje,
tym, co się już delektuje
Lampartem, czyli też łania
domowego wychowania.