Gęśl XVIII
Exaudi Domine orationem meam.
Mam iednę rzecż vprośić Panie v ćiebie/
Ktory władniesz y źiemią/ władniesz y w niebie
Ktory szcżyre rad mnożysz/ obłudne z świata
Wykorzeniasz/ y gubisz na wiecżne lata.
Chceszli wiedźieć moy Panie co to takiego
Powiem ći nad to tobie nic łatwieyszego
Kiedy racżysz: a toć iest/ gdy ćię ocż proszę/
Modlitwy swey odmiotu niech nie odnoszę.
Wszakże z taką wymianką/ gdy co po tobie
Twey przecżnego zażądam Boskiey osobie/
Tam więc nie będę godźien proźb wysłuchania/
Owszem prze płochą chćiwość vst twych z fukania.
Przetoż tak serce moie sam racż kierować/
By tak swą chęć/ swą żądość mogło miarkować/
Zeby nie odepchnione/ ale przyięte
Wzdychania iego były w twe vszy święte.
Słysz mię tak z przyiaźliwie iakoś więc słychał
Moy Boże Ieszeidę/ gdy k tobie wzdychał
Z serca/ od nieprzyiaćioł będąc zamkniony/
Iak zaiącżek od chartow ze wszelkiey strony:
Tyś go w frasunku ćieszył/ tyś gdy gwałt bywał
Ręką swą z poyśrod go lwow srogich wyrywał/
Owa Oycemeś mu był: tegoż ia k sobie
Wiecżny moy dobrodźieiu pragnę po tobie.
W cżym by namniey nie wątpię/ bom zawsze znaki
Czuł ku sobie chęći twey nie leda iakiey/
Ktorą proszę do końca racż mi przyznawać/
A względem iey modlitwy me wysłuchawać
Cżym gdy mię pocżćić racżysz/ moy wdźięcżny Panie
Za dar to sercu memu naydroższy stanie/
Y będęć zawsze krzycżał struny głośnymi
Chwałę/ poki mię szcżątek miedzy żywemi.