Житие подвижницы Маринос
Անծին և անըսկիզբն է հայրն երկնային,
Որդոյ պատճառ ծնընդեան անժամանակին.
Բըխումն անքըննաբար, ճըշմարիտ հոգին
Ի կերպն իւր ըստեղծեաց զԱդամն առաջին:
Փառօք զնա զարդարեաց և եդ ի դրախտին,
Պատուէր երետ նմա և կընոջ նորին՝
Յամենայնէ ուտել պատուիրեաց նոցին,
Բաց ի ծառոյն միոյ բարոյ և չարին:
Յորժամ անցաւ Ադամ զպատուէրն արարչին
Եւ զմահաբեր պըտուղըն ճաշակեցին,
Եւ մերկ և խայտառակ զինքեանըս տեսին
Յանապական լոսողն, որ զգեցեալ էին:
Մահու գըրաւեցան, զի զպատուէրն անցին,
Ի տրտմութեան հովիտըս նոքա մըտին,
Եւ քրտամբք երեսաց ըզհրամանն առին
Վաստակել զերկիր և ուտել զբերս նորին:
Աստուածըն մարդասէր և հայրն եըկնայինք
Որ ոչ անտես առնէ զգործս իւրոյ ձեռին,
Զծոցածինն առաքեաց յերկիր ըստորին՝
Մարմին անապական էառ զմարդկային:
Ըզգործըս կատարեաց միածին որդին,
Առաքելովքն որսաց զազգըս մաըդկային,
Ոմանք զփառս աշխարհիս ունայն խոտեցին,
Զինչս և զըստացուածս աղքատաց տուին:
Եւ շատք զհալածանս կամաւ յանձն առին
Եւ զարիւնս իտեանց ի յերկիր հեղին.
Եւ դառըն տանջանացըն համբերեցին,
Որպէս զոսկի ի բովըս քըննեալ գըտին:
Իսկ կէսքըն կուսութեամբ գանձինս պահեցին,
Ի յայրս և ի փապարս լերանց բնակէին,
Սովով և ծարաւով զանձինս մաշեցին,
Ըզցայգ և ըզցերեկ աղօթս առնէին:
Անտես ի մարդկանէ անդադար ճըգնէին,
Ուրախութեամբ վըշտացըն համբերէին,
Բազում և անհամար են գունդըք սոցին,
Որ ոչ ճառել կարէ լեզու հողածին:
Զոր օրինակ աստեղք երկնից ոչ թուին,
Այնպէս գունդըք սրբոցն ի յեկեղեցին,
Յորոց և ի բազմաց մինս այս գովելին՝
Սուրբ կոյսըն Մարինոս, դուստր Ներգինէին:
Այր մի աշխարհական և յոյժ մեծատուն,
Բնուրեամբ էր ողորմած ւ աստուծոյ սիրուն,
Այրս այս փառաւորեալ Ներգինէ անուն,
Մեռանի կին սորա կամօքն աստածոյն:
Դուստր մի մընաց սոցա Մարիամ անուն,
Որ էր խիստ գեղեցիկ, խոհեմ ւ իմաստուն.
Բնութեամբ էր սրբակեաց և մըտօքն արթուն
Եւ էր յոյժ սիրեցեալ յաչս ամենեցուն:
Խորհեցալ հայրն ի միտս ւ ասաց սուրբ կասին,
Թէ՝ Առըն տաց ըզքեզ ըստ կամաց քոյին,
Եւ ինչք, և ստացուածք իմ ընդ քեզ լիցին,
Եւ ես երթայց ի վանք մի յանապատին:
Յայնժամ պատասխանեալ բանից ծընօղին
Ողջախոհ սուրբ տըղայն և իմաստիւք լին.
— Կեցուցանել կամիս ըզհոգի քոյին
Եւ զիմս կորուսանել թուլութեամբ քուին:
Կամիս դու վայելել ի յանճառ բարին,
Անանց կենօք հըրճուիլ ի փառս արարչին,
Որպէս որ խոստացաւ յԱւետարանին,
Եւ զիս միայն զըրկես. այդ անհընարին:
Ասէ Ներգինէոս, հայրըն սուրբ կասին.
— Ապա զի՜նչ արարից վասըն քո անէին:
Ասէ.— Տար զիս ընդ քեզ ի յանապատին,
Յոր վայր և երթիցես, գամ ըզհետ քոյին:
Ներգինէոս ասէ, թէ՝ Այդ ոչ լինին,
Զի դու ես գեղեցիկ և պատուական կին,
Եւ ես ի յարանց վանս երթամ սա նոսին,
Եւ ասացեալըդ քո բընաւ ոչ լինին:
Պատասխանի երետ նա իւր ծընօղին.
— Գերծեա զգլուխս,— ասէ,— դու վասն արարչին,
Ըզգեստ ինձ առնացի զգեցո իմ անձին,
Եւ յանձն առնեմ ես զիս կամաց արարչին:
Եւ նա, որ պահապան իւր յուսացողին,
Նա պահեսցէ ըզիս յորսողէ չարին
Եւ յաջողէ ըզգործս իմ ի վարըս բարին
Եւ առաջնորդեսցէ ի յերկինս վերին:
Յայնժամ հաճոյ թուեցաւ բանըն տըղային.
Ներգինէոս արար ըստ կամաց նորին.
Բաշխեաց զինչս ամենայն կարօտեալ անձին
Եւ ի յերկինս գանձեաց, որ ոչ պակասին:
…