Gęśl I
Credula vitam
Spes fouet, & melius cras fore semper ait.
Nieraz by człek chcąc zdyszał, lecz dufliwa krzepi
Nadzieja, szepcąc w ucho: jutro będzie lepiej.
Nadzieja krzeźwi chłopki i w zagon odwrotny
Siemię miece, by ziarnko dało płód stokrotny.
Tać i sidła na ptaszki, i na ryby wędy
Rzuca, okrywszy zdradny hak łakocią wszędy.
Nadzieja więźnia cieszy, choć już ledwe ziewa,
Łańcuchy brzmią koło nóg, wżdy dźwigając śpiewa.
Gdy inne z błędnej ziemie w niebo poszły cnoty,
Ta się nam wżdy wstrzymała jednaż między płoty.
Jej sprawą grabarz wesoł w pęciech tocząc taczki,
Tusząc, że kiedy tych blizn zaginą i znaczki.
Jej sprawą zbity żeglarz z nawy w pławnym biegu
Przedsie ramionmi krzepi, choć sto mil od brzegu.
Gdy chorego odbieży doktor bez nadzieje,
On sam w zdrowiu nie wątpi, póki puls dech leje.
Tać i złoczyńce trzyma, gdy aż mdleją w męce,
Nawet ów, co z nim na drab, w dufność wznosi ręce.
Dufność siłam podpora, dufność kotwia myśli,
Widziałem dość, co żyli nią, choć śmiercią zciśli.
Nie wiem, by tłumne szczęście kogo tak zmartwiło,
Żeby już nigdziej sercu wytchnienia nie było.
Nie pomnię tak upornej jeszcze niepogody,
By lała bez przestanku szumne dżdżewę wody.
I pole bych rad wiedział tak niepłodne zgoła,
Gdzie szczera śmieć, a nie tkwią żadne dobre zioła.
Lato z zimą w przemiany po te wszystkie roki,
Czyniąc za nią raz kwietne, raz siemienne kroki.
Rzecz pewna, żeć i Pan Bóg smętne serca cieszy,
I nie do wieku niszczy, chocia kto z nas zgrzeszy.
Nadzieja grunt, tej się dzierż w zdrowiu i w chorobie.
Bóg zdarzy, żeć tak padnie, jako życzysz sobie.