ცხოვრებამ არ შამიბრალა

ცხოვრებამ არ შამიბრალა,

გულზე ისარი დამასო,

თან იმას მეუბნებოდა:

„უნდა დაგამხო, დაგავსო!“

ხალხიც მას ჩასჩურჩულებდა:

„ბოროტს ფიქრებსა ჰმალავსო…

დაჰკარი, ნუ შეიწყალებ

ქვეყნის სიკეთის მპარავსო!“

იმას აღარვინ ფიქრობდა,

თუ მეც რამ ძალა მფარავსო:

წყლული მზედ გამომესახა,

შუქით ხმელეთი აავსო…

არ ჰქონდა რიდი და ხათრი,

ვეგულებოდი კენტადა

და მიტომ ხმალიც მიქნია

მოსაკლავ-გასაკვეთადა.

დაკრული სარგოდ მომიხდა,

თუმც სამავნებლოს ეცადა.

რამდენიც დამკრა, იმდენი

მე ავიწიე ზეცადა.

ადამიანად ვისახვი,

მგმობლები დარჩნენ მხეცადა.

და დავდეგ ცა-ქვეყნის შუა

ქედ-მოუდრეკელ სვეტადა.

მორჩა, ვეღარვინ შემმუსრავს,

რაც უნდ ეცადოს მეტადა.

და თუნდა მთელი ქვეყანა

დამატყდეს ურო-ხვედადა,

წარბ-შეუხრელად ვყუდივარ

ჩემთა წადილთა ბედადა.

კარგების სალოცავი ვარ,

მსახვენ მეორე ღმერთადა;

ოღონდ მე ვყვანდე ცოცხალი,

თავს დაიხოცენ ერთადა.

ამოვშხამდები, თუ ვინმე

მინდომებს დასაკვნეტადა!..