მწყემსი ქალი

დაგძინებია, ქალაო,

ლამაზო, ხუჭუჭ-თმიანო,

ნეტავი გამაგებინა,

რა გესიზმრება, ღვთიანო?!

მოფრენა უდაბურს ტყეში

ღამით რისაგან გრგენია?

ვაჰმე, რო საით შემოგხვდეს

ვეფხვი, დათვი, ან მგელია!

ფეხთ ქალამნები აცვია,

ტანთ კაბა გაცვეთილიო;

თავი უდვია მკლავზედა,

უჩანს თითები თლილიო…

თუმც დაღლილს დასძინებია,

მითც სუნთქვა მესმის ბთხილიო.

ზურგზედა გუდა ჰკიდია,

თავით კობალი უძევსო.

ამ ტყის ანგელოზს გოგონას

ტკბილს ძილს არა-რა ურღვევსო.

საბთხილო კია ზეცაო,

შენ გევედრები ბეჩავი,

იმ დღიდან ამ დღემდისინა

მუდამ ვყოფილვარ ბედშავი:

მა გოგოს კალთა აფარო,

არიდო ყველა მას ავი.

თუ მის თვალები გაჰქრება

და სხივს არ მომაყრიანო,

გულის წყლულს არ მომირჩენენ,

ნისლებს არ გადმიყრიანო,

რაც ქვეყანაზე მიწაა,

სულამც მე მომაყრიანო.

თქვენც გეხვეწებით, ხეებო,

და შენც, მდინარევ ხმიანო,

ე გოგო - ჩემი სიცოცხლე -

არაფრით დამიზიანო!