მოღვაწეს

გავგზავნეთ, იმედი გვქონდა,
რომ გაგვიჩარხავს საქმესა,
და იცით მართლა მან რა ჰქნა?
თავს წამოადგა ამქრებსა.
მოგვივა გაბრწყინებული,
როგორაც მთვარე ცაზედა.
ბალღთა ტირილი შაესმის,
როს გამოივლის გზაზედა,
მაგრამ ის იტყვის: „რა გინდათ?
რას შამომტირით მენაო?!
«გავბრწყინდი», აღარ მადარდებს
თქვენი რჯული და ენაო“.
რად არ გაშინებს, რეგვენო,
იმ შავს დღეს ამოქშენაო?