კიდევ ხმა მესმის ციდამა

კიდევ ხმა მესმის ციდამა,

ცამ გრძნობა გამიზიარა:

სამოთხის კარი გამიღო,

ბნელეთი გამიმზიანა,

დაკუტებული ოცნება

განკურნა, გააფთიანა;

საამო ჟრჟოლამ შემიპყრო,

მთელს ტანში ჩამომიარა…

სხვა თვალზე ვნახე სამყარო

ჭალა-ველებით, მთიანა.

გუშინ რო გული ეჭვობდა,

დაკოდილიყო მძიმედა,

თავსაც სწყევლიდა, ბედსაცა,

ნუგეშს გვაძლევდა მცირედა,

დღეს ნავთსადგური იპოვნა

იმ ვრცელს განგების მხარესა,

ხან რომ გვალაღებს, ტკბილს გვასმევს,

ხან მოგვაწოდებს მწარესა,

უკლებ-უვსები რა შექმნა,

თუნდა შევხედოთ მთვარესა!

დღეს მტირალს, ბედის მომდურავს,

ხვალ ისევ გაახარებსა.

ღარიბს ამდიდრებს, მდიდრისას

სიმდიდრეს გაათავებსა,

დაბმულს აუშვებს და ახსნილს

დააბამს, გააკავებსა…

საწუთროს ჟინი შეიგნო,

დღე-ღამეობა ჟამისა;

ხვალ განთიადის მომლოდნეს

შიში არა აქვ ღამისა;

ზამთარს ზაფხული მოჰყვება,

ყნოსვითა ვსტკბებით მწვანისა…

სულდგმულს რად დაეძინაო,

ვისა აქვს ღონე დავისა?!

აქ საკვირველი რა არი,

დიდად სახეთქი თავისა?!.