დამსეტყვე, ცაო

დამსეტყვე, ცაო, დამსეტყვე,

აქა ვარ ჩემის თავითა,

გულითა გაუტეხელი,

მოუღალავი მკლავითა.

რაც უნდა ჭირი მომკერძო,

ბილწთ არ შავეკვრი ზავითა;

მცნებას ვერ შემაცვლევინებ

მოზღვავებულის ავითა!..

განა მარტო ვარ ამქვეყნად,

სხვაც მრავალია ჩემფერა,

ვისაც არავინ არ სწყალობს,

წყევლას უბარებს ტერტერა.

ის ვიცი, მითი ვნუგეშობ,

გულიც მან გამიერთფერა.

ხან მინდორ-ჭალებს დავთელავ,

ხან შავაბიჯებ სერ-სერა;

დავუკრავ მჭვარტლიანს ჩონგურს

ათასჯერ, განა ერთხელა;

და ზედ დავმღერებ იმასვე,

რასაც დღესნამდე ვმღეროდი…

მთავ, შენ ის ჩემი ნათქვამი

გულ-მკერდზე დაიწეროდი!

ბარო, წარბნი და წამწამნი

იმ სიტყვით დაიკეროდი!..

ისევ მტერი ვარ იმისა,

ვისაც დღესნამდე ვმტერობდი,

იგივე მიყვარს, იგივე,

ვისაც ამ სოფლად ვრჩეობდი.

სანამა ვცოცხლობ, გულში მაქვს, -

კეთილსა ვყვანდე ზიარად;

ვერ მივცემ მტერსა მამულსა

საჯიჯგნად, დასაზიანად…

ნუ გეგონებათ, დავლაჩრდი, -

ჯერ ისევა ვარ ფხიანად.