Pieśń zmyślona
U naszego pana malowany dwór
Powaga u ludzi i obfity zbiór;
Spójrz jeno na łany pszeniczne i żytnie,
To powiész: jak sioła, tak pole mu kwitnie.
U naszego pana pełno białych siół,
I człowiek nie w jarzmie jakby czarny wół;
Powiedział: nad siły niezażyć człowieka,
I mądre machyny sprowadził zdaleka.
U naszego pana na przednówku kmieć
Niechérla, że prosto Bogu duszę zleć;
I grosza nielada napytasz we włości,
Lecz w ziemię niekryjem, bo pan niezazdrości.
U naszego pana włość niema złych świt,
Każdziutki przystojnie odziany i syt;
Nieniesiem do karczmy, co zbierzem we żniwa, —
Pan karczmę wywrócił, a doma dość piwa.
U naszego pana u okna lub drzwi
Żałosna dziadowska piosenka nie brzmi:
Dla kalek jest szpital trzymany chędogo,
A zdrowi pracują, bo wiedzą dla kogo.
U naszego pana w porę kosa, pług,
Choć pan nasz nietrzyma jadowitych sług;
Idziemy ochoczo, szeptając pacierze,
Bo wiémy, że od nas daremszczyzn niebierze.
U naszego pana gdy w niedzielę msza,
Niebiega wójt z wieścią, że na szarwark trza:
Bo pan nas nauczył świętować niedziele, —
Na xiążce się modlim za niego w kościele.
U naszego pana o! nieślepa włość!
Nieprzyjdzie tumanić nas zamorski gość:
Bo pan dał na szkółkę zachętę i wsparcie,
Toć wiémy co czarno, co biało na karcie.
U naszego pana, nie jak wołów sprząż,
To dla cię niewiasta, a to dla niéj mąż;
Co komu Bóg sądził, co dusza spodoba, —
Toć u nas przez swary nieginie chudoba.
U naszego pana nietrzeba się kryć,
Bo kiedy przyzywa, to pewno nie bić;
Psem ciebie nienazwie, z-pode-łba niepatrzy,
Lecz mówi: mój bracie, jam tylko bogatszy.
U naszego pana więc kraszony dwór,
Powaga u ludzi i obfity zbiór;
Spójrz jeno na łany pszeniczne i żytnie,
To powiész: jak sioła, tak pole mu kwitnie.