ხმა სამარიდამ
ხმალი გალესე, ძმობილო,
მტერი გადმოდგა მთაზედა:
აგვიოხრებენ ქვეყანას,
დაგვეცემიან თავზედა.
გალესე, ისე გალესე,
პირს იკიდებდეს თმაზედა.
მადლია, კიდევ ეღირსოს
გორდას მტრის სისხლი ფხაზედა!
აგერ მოდიან წყეულნი
მწყობრად, უშიშრად გზაზედა.
საცაა, თოფი იჭექებს,
კვამლი შაჯდება კვამლზედა...
აგვიოხრებენ ქვეყანას,
დას ატირებენ ძმაზედა!...
გალესე, კარგად გალესე,
არ ილეოდეს ძვალზედა.
უფლის კურთხევა ანთია
სამშობლოს მცველის ფარზედა...
თამარ-დედოფლის ნაკოცნი
ბეჭდად უსვია ხმალზედა.
მხნედ იყავ, ძმაო, ნუ ჰკრთები,
ნეტავ ყოყმანობ რაზედა?
ერთხელ სჯობია სიკვდილი
შავს ყოფნას ქვეყანაზედა!
გული მეც მერჯის და რა ვქნა!
ვარ ცარიელი ძვალები,
მიწისგან შებოჭილი მაქვს
ღონე-მიხდილი მკლავები,
სული ღმერთთანა, - იქ, სადაც
ბრწყინვენ ციური ძალები.
ხსოვნა-კი ჩემის ქვეყნისა
აქვე, ჩემთანა ჰმარხია.
მუდამ თვალებ-წინ მიელავს
ჩემის სამშობლოს სახეა.
არ დაივიწყებს ივერთა
თქვენი პატარა კახია.