ადამიანი (ზღვა ბობოქრობდა)
ზღვა ბობოქრობდა, ტალღები
ვით მთები მთებზე სხდებოდა,
ფაფარსა სცემდა ცის სივრცეს,
ძირს დედამიწა სქდებოდა.
იტყოდი, მეორ-მოსვლაა,
ტალღა რომ ტალღას ჰხვდებოდა.
ვინ გააჯავრა, არ ვიცი,
არ ვიცი, რაზე სწყრებოდა.
ვნახე, რომ ქალი ზღვის პირად
იდგა თმა-გაშლით, ჰკიოდა;
თვალ-პირი ცრემლში უცურავს,
ალბათ რომ გული სტკიოდა.
"მიშველეთ, თქვენი ჭირიმე!
მიშველეთ, ვინ ხარ კაცია!
ჩემი პირიმშო აკვნითურთ
წყეულს ზღვას გაუტაცია!"
გავხედე, ვნახე აკვანი
ზვირთების ქედზე, კიდურა.
ხელ-გაფარჩხული შიგ ყრმა სჩანს,
ჩვილს პირი მოემწითურა.
იმას ეგონა, არწებდენ,
დედა უმღერდა ნანასა,
არავის სთხოვდა შველასა,
არც ზღვიდან გამოყვანასა.
როდი ხედავდა ან გრძნობდა,
რომ ჯოჯოხეთის მხარესა
ზღვა არ დაინდობს მარგალიტს
და უფსკრულს მიაბარებსა,
თევზებს შეაჭმევს პატარას,
ვეშაპი შთანთქავს აკვანსა,
ყორანი ჯიჯგნას დაუწყებს
დედის გულს, ცრემლით ნაბანსა,
სიკვდილის ენას იუბნებს
ამ გულის მომწყვლელს ამბავსა.
რას უცდის დედა, შვილისა
სიკვდილის ყბაში მნახველი?
იმედობს ალბათ. ახსენა
ქალმა ღვთისმშობლის სახელი,
აღუთქვა ერთი კურატი,
თორმეტი წყვილი სანთელი;
რა ხედავს შვილსა უვნებლად,
ფიქრობს, ექნება საშველი.
მაგრამ ვინც სწორედ ხედავდა
მიზეზს და იმის შედეგსა,
მოყვასს რომ არ შესწეოდა,
არ აღამებდა ერთ დღესა,
მხოლოდ მან იგრძნო, ბავშვისა
ან დედის ბოლო რა იყო.
გადაიწერა პირჯვარი,
თავზე მყის ხელი აიღო,
ბრიყვმა, წინ-დაუხედავმა
ზღვაში ჩქაფანი გაიღო.
შეათამაშეს ზვირთებმა,
როგორც ბუმბული, წაიღო
ვაჟკაცი მსგავსი ლომისა,
მეტად თავხედი ქცევითა.
რად მიდის? ვისთვის თავს იკლავს?
მხოლოდ გრძნობათა რჩევითა?
მოკვდეს, არ დასდევს, ოღონდაც
დაიხსნას გაჭირვებული.
მიტომ გადასდო მან თავი,
ბავშვის ხსნად შეჭირვებული.
***************
გამოიცვალა სურათი,
ტანით ტყავ-ჩოხა გაიძრო
ზღვამ და იმისი გულ-მკერდი
ნაზ მყუდროებამ შაიპყრო,
ვაჟკაცის გაბედულობამ
ზღვის მძვინვარება დაიპყრო.
გზა მისცა ვაჟკაცს სავალი:
ტალღები შედგა მყეფარი.
მოდგა ამბავი საზღაპრო,
საქმე რამ გაუგებარი!..
თვალი მიეპყრო მთელს ზღვასა
ვაჟკაცისათვის მგზნებარი.
მოსწონდა მისი მხნეობა
და ზღვასთან ბრძოლა მედგარი.
მიუახლოვდა აკვანსა,
ბავშვს დააცქერდა სახეში.
ბალღმა დაიწყო ტირილი,
…