ქებათა-ქება (რედაქტორებით გაივსო)
რედაქტორებით გაივსო
ეს ჩვენი დედა-ქალაქი.
მსურველიც კიდევ ბევრია,
ვით გაზაფხულზე ბალახი.
ყველას იშტა აქვს აღძრული,
რომ გადავიდეს მალაყი,
ოღონდ კი გამომცემელი
შეჰხვდეს, გადაჰკრას არაყი.
ხელისმომწერი თუმც არ ჰყავთ,
ჰფიქრობენ, მისცემთ ალლახი.
ვიღვიძებთ, წინ მივისწრაფით,
დავრწმუნებულვარ ახლა კი:
მარსელიეზას მღეროდა
იმ დღეს მიხაკა დალაქი.
ჭკვიანს ჭკვას აღარ ჰკითხავენ,
მიტომ რომ ყველა ჭკვიანობს:
დარბაზში ვინმე ბრძანდება,
თუ ქუჩა-ქუჩა ყიალობს.
დიაკვანს მღვდლობა სწადიან.
ურჩობს და აღარ დიაკვნობს,
ფრთებ-შეკვეცილი და კუტი,
შეხედეთ, როგორ ფრთიანობს!
ბრიყვი, უზრდელი მოვახშე
თავს გვიკრავს, თავაზიანობს.
მოდის ახალი დროება,
მოდის და აღარ გვიანობს.
მე დიაკვნების ჯავრი მაქვს, -
იმათ ქცევის და ხრიკისა.
რაკი დაჰხედეს დროებას,
ბოძები დასჭრეს „ფიცისა“.
ვინც მეღორედაც არ ვარგა,
დღეს ის ხუცესად მიდისა;
საით და როგორა ხდება,
ეს ყველამ კარგად იცისა.
რად ავიწყდებათ ანდაზა
დედის წინ მხტომის კვიცისა?!
ვინაც მოძმეთა ჰღალატობს,
შესაჭმელია მიწისა.
ცუდი დროება დაგვიდგა,
ძალიან ცუდი დარია:
თაგვები კატას არჩობენ,
ტურამ ლომს ხელი დაჰრია.
ქორი დაქოჩრა ქათამმა,
ომი შაექნათ ცხარია.
საგმირო საქმეებს სჩადის
ინდაურების გვარია.
გალახეს, ჯვარზე გააკრეს
აზრი და სამართალია.
რიონი უკან გაბრუნდა,
იმას თან მიჰყვა მტკვარია,
აღარ სწადიანთ იდინონ,
ტალღები შედგა ჩქარია.
მცხეთას ატირდა არაგვი,
ცრემლები მოსდის ცხარია.
მხოლოდ არ სჯერა უბირსა,
რომ დიდი მოვა ღვარია,
დაგუბებული მდინარის
წამოსვლა შესაზარია!
ღობეს ავლებენ უბირნი,
რომ დაუკეტონ მსვლელობა;
შეუძლებელის შეძლება
არის იმათი ხელობა.
დღევანდელი დღის შვენება
ალაღებს მხოლოდ ვირებსა.
აღმოსავლეთით გვპირდება
მზე ისევ თავის სხივებსა.
იქითკე ცქერა მწადიან
გულ-მოკლულს, ანატირებსა,
იქ ვგუობ მხოლოდ წამალსა,
ის მომხსნის თავით ჭირებსა.
როგორც გუშინა, ისე დღეს
ვენაცვალები გმირებსა.
სალამს ვუგზავნი შორითა
იმ კარგს მამულისშვილებსა.