კატის პასუხი
იცი, რამდენი მაცინა,
წრუწუნავ, შენმა წერილმა?
სიცილის ცრემლმა ულვაში
დამილბო ჩამოდენილმა,
რაკი საომრად მაწვიე
ვაჟკაცმა გამოჩენილმა.
ვით გაგიბედო მე ომი
ბწკალ-ჩლუნგმა, ჩამორჩენილმა?
მე კიდობანში რა მინდა,
განა ჭია ვარ, მატლია?
ისეთი გიჟიც გგონივარ,
და ეგრე ჭკუაც მაკლია?
შენ თავად მოხვალ ჩემთანა,
თუმც ძალიან ხარ ფრთხილია,
როს გაზაფხული დადგება,
შემოგაკლდება ხილია.
მაშინ შენს უნებურადა
ჩვენსკენაც ჩამოივლია.
მანამდე ვერაფერს გეტყვი,
ტყულად აღგძვრია ჟინია
ომისა. კაკალს შაექე,
სიმსუქნე შეიძინია;
გამოგადგება, როს ბრძოლა
გვექნება პირდაპირია.
შუბი შუბს ეგებებოდეს,
კბილსა ჰხვდებოდეს კბილია,
იძვროდეს მთელი სამყარო,
ცას ვარსკვლავები ხშირია.
წინ ვინ გარბოდეს, ეძებდეს,
რომ სადმე შეყოს ცხვირია,
ენატრებოდეს საფრადა
პაწაწკინტელა თხრილია,
ვინ ვის ეხვეწოს: „გამიშვი,
რისათვის დამიჭირია?
აღარ მაქვს არიაქათი,
ხომ მხედავ, როგორ ვსტირია?
ორი ორმო მაქვს კაკლისა
და მესამეში თხილია,
გთხოვ მააზატო, არ მომკლა,
სულ შენთვის შემიწირია!“